Merle Hoftijzer

21 jaar - GTL

1
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Merle Hoftijzer (21 jaar)

? stemmen

Onderweg

Het was weer zover, onze jaarlijkse vakantie naar Dubai! Ik had er zin in, en had mijn koffer al 2 weken klaar liggen. En eindelijk konden we gaan, mam, pap en ik. Met onze auto richting het vliegveld. Onze vliegreis zou ruim 6 uur duren. Ik was zo ongeduldig dat het uren leek te duren voordat we eindelijk het vliegtuig in konden!

In het vliegtuig, al ruim 2 uur onderweg, had ik mijn oortjes met muziek in. Ik keek uit het kleine raampje naast mij, we vlogen boven de wolken en dat heb ik altijd mooi gevonden. Ik zat net achter de vleugel van het vliegtuig. Ik dommelde langzaam weg, totdat… Ik opende mijn ogen, het eerste wat ik zag was zwarte rook van de vleugel afkomen. Wat was dit? Dat was niet goed! Ik keek naar mam, ze zat naast me en had mijn hand vast gepakt. Zij wist dat dit ook niet klopte. Mensen begonnen te gillen en huilen. ‘Mam, wat is er aan de hand?’ Ik zag angst in haar ogen. Ik werd bang! Ik keek naar pap, die angstig om zich heen keek. ‘Mam? Pap?’ Geen van beide antwoordde. Opeens hoorde ik een hele harde knal, de vleugel was ontploft! Ik begon zelf ook te huilen, en kroop tegen mam aan. ‘Wat gaat er nu gebeuren? Gaan we dood?’ Ik had zoveel nieuws gehoord, vliegtuigen die neerstortten en nooit gevonden worden. Ik had alleen nooit verwacht dat mij dit zou overkomen! Nog een knal, de andere vleugel. ‘Mam, ik hou van je! Papa, pap kijk me aan! Ik hou van je…’ En we vielen naar beneden. Alles was zo helder. Mensen vlogen door de cabine, zij waren te laat met hun riem. Het voorste deel van het vliegtuig vloog eraf, en nu waren wij de voorkant. Alle druk deed zo’n pijn maar ik wist dat ik nog veel meer moest doorstaan… Zuurstof maskers vlogen naar beneden, en ik probeerde hem om te doen maar de pijn was ondragelijk! Die angst had ik nog nooit gevoeld. Doodsbang was ik. Ik zat nog steeds dicht tegen mam aan. Het dak van het vliegtuig vloog eraf, en mijn riem begaf het. Ik probeerde me met alle kracht die ik had mezelf vast te houden. En binnen een halve minuut stortten we neer. Alles werd zwart voor mijn ogen.

Nu zit ik hier, op een of ander eiland. Mam en pap zitten naast me. Het is ongeveer anderhalf uur geleden dat we waren neergestort. Het is een wonder dat we het overleefd hebben! En vele andere hebben het ook niet gered. Maar wij zijn nog samen. Mijn kleren zijn gescheurd en ik zit onder de wonden, maar ik ben zo gelukkig. Ik weet niet precies wat er was gebeurd, een soort black out. Toen ik wakker werd, zag ik zoveel. Ik zag mensen heen en weer rennen, een stuk brandend vliegtuig, en zo veel rommel. Allemaal koffers waren uit elkaar gevallen, stukken kleren, toilettassen en zoveel meer was verspreid over het zand. Mensen zochten elkaar huilend op, vlogen elkaar in de armen of zakten in van verdriet. Ik probeerde zelf op te staan, en keek om me heen. Ik zag mam liggen, en ik was zo blij, haast rennend ging ik naar haar toe. De pijn in mijn benen, die zodanig bloedde dat ik mijn eigen huidskleur niet meer zag, voelde ik haast niet. Ik hielp mam overeind en vroeg of alles oke was. Ze knikte en ik begon pap te zoeken. Onder een groot stuk vliegtuig zag ik zijn schoenen liggen… ‘PAP!’ Schreeuwde ik, en ik rende direct naar hem toe. Met alle kracht die ik in mij had probeerde ik het stuk vliegtuig van hem af te duwen, het lukte niet! ‘Damn!’ Zei ik. ‘Help! Iemand help me! Please help!’ En een gespierde bruine man kwam naar me toe. ‘Help, sir please help! My daddy needs help!’ Ik wees naar zijn schoenen. De man begreep me! Hij drukte het stuk vliegtuig van pap af, en ik ging meteen naast hem liggen. ‘Thank you so much!’ Zei ik. ‘Geen dank, iedereen moet elkaar helpen nu!’ Oh… Hij was Nederlands. Ehm… ‘Ja inderdaad! Je hebt zijn leven gered! Bedankt!’ Zei ik.
Mam was er ondertussen bij gaan zitten, en met z’n tweeën probeerde we pap te laten zitten. Ik ben zo blij dat ik nog leef. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest! Maar liever wil ik dit geluk nooit meer meemaken…

Anderhalve week later werden we ontdekt en terug gebracht naar Nederland. Ik was blij dat we niet meer naar Dubai gingen!

Ontwerp door Willem Verweijen