Rob Nijhof

21 jaar - atheneum

3
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Rob Nijhof (21 jaar)

? stemmen

Oog om oog, tand om…

Oog om oog, tand om…
Snakkend naar adem, draai ik mijn hoofd langzaam naar de heldere volle maan toe.
Het is een vochtige nacht en met mijn klamme handen probeer ik druk te leggen op mijn opengereten been om het bloeden te stoppen.
Een pijnscheut schiet door mijn been, ik schreeuw het uit.
Maar niemand die mij hier kan horen.
Opgesloten in een psychiatrisch doven tehuis.
Kruipend met mijn kreupele lichaam draai ik het raam open en haal denkend aan wat er gebeurd is nog een laatste hap adem.

‘’Het begon toen ik een gezegelde brief binnenkreeg, de brief leek heel officieel.
Hoe kon ik weten dat het achteraf ‘’scam’’ was.
Ik scheurde de brief open en tot mijn verbazing stond erin dat ik een oud Kasteel in Luxemburg geërfd heb.
Maar er zat één voorwaarde aan. Ik moet alleen, te voet zonder hulp van enige elektronische middelen ernaar toe gaan.
Ik besloot akkoord te gaan en de brief nog te laten checken bij een of andere aangegeven notaris die in de brief stond gemeld. Want een kasteel! Hoe spannend is dat!
De dag erop pakte ik mijn spullen en begon aan mijn reis.
Al lopend werd ik snel moe, kreeg kramp en voordat ik het wist zat ik bij een vriendelijke meneer in een zwart Volkswagen busje te liften (wat overigens tegen de regels was aangezien dat niet alleen erheen gaan is).
Ik nam aan dat de man me een eind op weg zou helpen maar zo liep het niet af.
De man zette het busje stil, pakte een pistool uit het dashboard en richt het op mij!
Hij bond me vast.
Plakte tape over mijn mond en reed richting een oud verlaten landhuis met de tekst: doventehuis erop.
Ik werd in een donkere kamer gezet, en de psychopathische zwarte Volkswagen bezitter zette een bot, houten mes met een tijger erop gegraveerd in mijn been.
Ik schreeuwde het uit, hij bleef door gaan hakkend en scheurend riep hij hoe ik zijn leven zou hebben verpest!
Opeens wist ik het weer! Ik herkende de man ergens van.
Het was de man wiens jackpot winnende kraslot ik heb afgepakt, de man die ik een week ervoor het geld uit zijn bedelbakje op straat voor de supermarkt heb gestolen de man…
Wiens vrouw ik heb doodgereden. ‘’
Plots wordt alles zwart mijn ogen sluiten, en mijn laatste gedachten zijn blijven hangen bij wat voor vreselijke daden ik heb uitgevoerd.

Ontwerp door Willem Verweijen