Job van Tuin

23 jaar - VWO

22
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Job van Tuin (23 jaar)

? stemmen

Op- en afstappers

Het gekletter van een ouderwets vertrektijdenbord en het geroffel van een trein die aan komt rijden. Ik sta te wachten op de trein op station 0307:1998, die nu met piepende remmen voor mij stil komt te staan. een conducteur stapt uit, die mij naar de Delft-wagon wijst. Het interieur van de trein is ouderwets, een lange gang met coupes aan de linkerkant. Sommige deuren staan open, het is duidelijk dat ik alleen daar plaats kan nemen. Ik loop voor bij een coupe waar al vijf mensen inzitten en neem de volgende met maar twee inzittenden.
“Hallo!” roept de vrouw in de coupe terwijl ze mij aankijkt.
“Hoe heet je?”
Deze vraag verbaast mij. “daar heb ik nog niet over nagedacht eigenlijk…” stamel ik.
“Oh, nou, wat vind je van Peter?”
“klinkt goed” antwoord ik verlegen.
“Goed, Peter. Ik ben Marie, dit is Eric” zegt ze terwijl ze naar de man naast haar wijst.
“aangenaam” zeg ik.
Marie is de spraakmaker in deze coupe, en brandt direct los over hoe zij bij station 1103:1964 op deze trein stapte, hoe zij en Eric elkaar ontmoetten in de Utrechtwagon, hoe haar eerste coupegenoten waren, wie ze wel en niet mocht in de Delft-wagon, verhalen over de andere kant van de trein, enzovoorts enzovoorts.

Terwijl de trein verder rijdt van station naar station begin ik zelf ook meer vragen te stellen.
“Waar moeten jullie uitstappen?” vraag ik.
“De conducteur komt ons wel halen als het onze halte is.” antwoord Eric.
“wanneer komt de conducteur jullie dan halen?” vraag ik nieuwsgierig.
“Dat kan nog wel even duren, hopelijk pas rond station 2060.”
Marie stemt hiermee in. “Ik wil nog minstens :0070 verder reizen!” zegt ze lachend.
“en wat is er in de rest van de trein?”
“andere mensen in hun eigen coupes.” antwoordt Marie.
“waarom zitten jullie dan in de Delft-wagon?”
“tsja, omdat hier plek was denk ik. De wagon maakt niet uit, zolang de coupe je maar aanstaat.” antwoordt Eric, terwijl Marie instemmend knikt.
Ik vind dit maar een slap antwoord, wat heb je aan zo’n mooie trein als je er niks van ziet?
De meesten op de trein blijven echter dicht bij huis. Ze zitten allemaal in hun eigen coupe, komen nooit buiten hun wagon. Ik snap niet waarom.

Rond station :2002 heb ik het gevoel alsof ik genoeg over Marie, Eric en de trein weet om zelf op pad te gaan, al blijf ik nog een tijd binnen de Delft-wagon.
De eerste andere coupe waar ik kom is de coupe van Berend. Berend zit in een coupe twee verder dan die van mij en hij komt ook van een :1998 station.
We kunnen goed met elkaar opschieten en we gaan samen de rest van de Delft-wagon onderzoeken. Berend lijkt op mij, we kunnen vele haltes lang praten over hoe andere wagons eruit zien en hoe wij ze allemaal gaan bezoeken. We besluiten dat we samen de hele trein gaan onderzoeken als we oud genoeg zijn.
Rond station :2017 is het zover, we zijn klaar om te vertrekken. Marie en Eric zeggen dat ze me gaan missen, en ik zal hen ook missen, maar er valt nog zo veel te doen voor het einde van de rit!

We komen niet ver. In de Amstelveen-wagon haakt Berend al af. Hij heeft iemand gevonden waar hij een nieuwe coupe mee wil beginnen.
“Sorry Peter, maar het was toch geen haalbaar doel. De hele trein onderzoeken, is het niet een veel fijnere reis als je weet dat je een comfortabele coupe hebt? Het was een kinderachtig doel.”
Ik antwoord niet en loop weg. In mijn hoofd ben ik al ver wagons weg van Berend, de verrader. Dit is de laatste keer dat ik hem zie. Later hoor ik dat hij op een :2025 station uit moest stappen. Ik hoop alleen dat hij geen spijt had van zijn keuze.

:0010 stations trek ik rond. Ik ben in 250 wagons en meer dan 2000 coupes geweest, maar geen enkele die ik die van mij kan noemen. Ik maak veel vrienden op de hele trein, heb zelfs coupes met sommigen, maar nooit verder dan 0003:0000 stations. Ik ben rusteloos, ik kan niet lang blijven zonder ruzie te maken.
Bij station 1706:2030 belt Eric mij huilend op. Of ik zo snel mogelijk terug naar de Delft-wagon kan komen, Marie moet over 0200: stations uitstappen. Ik kom zo snel mogelijk, maar ben te laat. Ze is al uitgestapt. Ik stort in, ik had nooit verwacht dat ze al zo vroeg uit moest stappen.
Eric zegt dat hij het volgende station ook uit zal stappen om haar te vinden.
“waarom zou je dat doen!” vraag ik geschokt. “Er is nog zo veel moois op deze rit!”
“Snap je het dan niet?” reageert hij door zijn tranen heen. “Er is helemaal niks moois in deze trein. Het is een trein, godverdomme! Het enige wat deze trein mooi maakt zijn de mensen die ermee reizen, de mensen die ervoor gekozen te hebben om samen met jou te reizen. Marie was voor mij de reis, het doel.”
Ik ben stil. De volgende dag stapt hij uit en blijf ik alleen achter in de coupe in de Delft-wagon.

“Is deze plaats vrij?” vraagt ze terwijl ze me aankijkt met haar prachtige ogen.

Ontwerp door Willem Verweijen