Celine Haring

23 jaar - VWO

842
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Celine Haring (23 jaar)

? stemmen

Op het juiste spoor

Ze rustte haar hoofd tegen het beslagen raam van de trein, met haar tas naast zich op een lege stoel. Na anderhalf uur vertraging, rillend in de kou, kon zij de warmte wel gebruiken. Met zo’n 120 kilometer per uur flitste het landschap aan haar voorbij. Het begon al te schemeren toen een stem omriep dat ze binnen enkele ogenblikken station Utrecht binnen zouden rijden.

Een jongen van ongeveer haar leeftijd, met blond haar en een rood aangelopen gezicht kwam net op tijd het perron op rennen. Zijn blauwe ogen zochten naar een plek in de coupé, toen deze voor een paar seconden in de hare bleven rusten. Als ze goed keek kon ze de pretlichtjes in zijn ogen zien flikkeren.

Voor enkele seconden werd alles om hen heen een grote waas. Hij vroeg haar of de stoel naast haar vrij was. Zonder succes probeerde zij te antwoorden, zodat zij hem met licht verkleurde wangen een simpel knikje gaf.

Zonder haar ogen los te laten nam hij plaats op de stoel naast haar. Hij rook naar een mix van mint, deodorant en zweet.
Zij was zich intens bewust van al zijn bewegingen. Het was alsof ze elke blik op haar lichaam voelde branden en ze het subtiele lachje op zijn gezicht kon zien zonder te kijken. Ze sloot haar ogen en concentreerde zich op zijn ademhaling, tot een conductrice haar concentratie verstoorde. Haastig voelde zij in haar zakken, toen hij lachend naar haar telefoonhoesje wees, waar haar OV-chipkaart half uitstak. Ze antwoordde met een dankjewel en overhandigde glimlachend haar vervoersbewijs.

Het was een van de mooiste stemmen die hij in tijden had gehoord. Hij wilde een gesprek aanknopen, maar woorden schoten tekort. Een klein gesprekje over de meest onzinnige onderwerpen, zoals het regenachtige weer of de kilometers lange files die ze vanuit het raam konden zien. Hij vroeg haar dan ook waar zij uit moest stappen.

Veel gespreksonderwerpen hadden ze niet, maar voor hen was het interessant genoeg. De minuten vlogen voorbij en ook al was het druk in de coupé, het leek alsof zij alleen waren
.
Het bleek dat zij op hetzelfde station uit moesten stappen; zij richting huis en hij richting vrienden. Er ontstond al snel een klik. Ze merkten echter niet dat de trein steeds langzamer ging rijden.

Toen de trein stilstond en de lichten uit waren gevallen, kregen ze de situatie pas in de gaten. Er werd omgeroepen dat er wat technische problemen waren, die zo snel mogelijk opgelost zouden worden. Om het ongemak te verminderen, zou er iemand langskomen met koffie en thee.

“Nou, daar zitten we dan…”, zuchtte zij. Nog een paar minuten en dan zouden ze het juiste station zijn binnen gereden. “Dan ben ik blij dat ik hier niet in mijn eentje zit,” knipoogde hij. Zij was nooit goed geweest in flirten en ook nu begonnen haar wangen te kleuren. Stamelend stemde zij in.

Er kwam een dame langs met kopjes thee en koffie, die dan ook maar al te graag in ontvangst werden genomen. Niet alleen was het licht uitgevallen, maar ook de verwarming was er mee opgehouden.

Het was alsof ze elkaar al jaren kenden. De koffie deed de gesprekken op gang komen. Toch was de warme vloeistof niet genoeg voor haar. Klappertandend zat ze op haar stoel, haar armen in elkaar gevouwen en haar handen zo ver mogelijk opgetrokken in de mouwen van haar dunne zomerjasje.

Dit was hem ook zeker niet ontgaan. Als een echte gentleman trok hij zijn jas uit om zijn vest aan haar te geven. Dankbaar pakte zij het kledingstuk aan. Ze stopte het onder haar jasje, de rits zo ver mogelijk dicht en de capuchon zo ver mogelijk over haar hoofd. Een paar blonde plukjes staken er onderuit, zodat alleen haar ogen zichtbaar waren.

Inmiddels waren er alweer twintig minuten verstreken toen er werd omgeroepen dat de problemen zo goed als opgelost waren. Al snel kwam er weer beweging in het voertuig. Binnen enkele minuten zouden ze op de plaats van bestemming zijn en dus afscheid moeten nemen.
Hij hielp haar van haar stoel te komen en terwijl de trein vaart minderde liepen ze naar de deur. Ze waren nog diep in gesprek toen de deuren zich openden en liepen dan ook samen verder, tot ze bij een splitsing kwamen. “Dus… vertel me niet dat je naar links moet,” lachte hij.

Hij probeerde haar wat onhandig een knuffel te geven. Toch was dit voor haar een perfecte. Eén waarvan je samen lijkt te smelten. Je sluit je ogen en het lawaai stopt, je kunt niet bijhouden waar jouw lichaam stopt en die van hem begint. Je voelt je veilig, als in een perfecte droom. Het maakt niet uit hoe stevig of los de knuffel is, het gaat om het gevoel dat hij je geeft.

Het voelde alsof ze daar uren stonden, knuffelend, genietend van de stilte. Ze opende haar ogen toen hij losliet. Dit was het dan. Hij liet haar handen los, gaf haar een kus op haar voorhoofd en bedankte haar voor het vergezellen van zijn reis.

Thuis aangekomen viel ze in slaap, haar handen in de zakken van het vest dat ze was vergeten terug te geven. Toen ze wakker werd vond ze een briefje met een telefoonnummer. Ze kon zijn blauwe ogen niet uit haar gedachten krijgen en na lang twijfelen besloot zij het nummer te bellen. “This number is out of service..” klonk het in haar oor.

Zij heeft nog naar hem gezocht, maar tot nu toe heeft zij hem nooit weer gezien. Als ze met de trein reist zoekt ze naar zijn warrige blonde haar in de overvolle coupés. Verdrietig is ze niet, want als dit haar ware liefde zou zijn, zal ze hem weer tegen komen en zij verheugt zich nu al op deze dag.

Ontwerp door Willem Verweijen