Gwen Witteman

19 jaar - Havo

3
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Gwen Witteman (19 jaar)

? stemmen

Op zoek naar mijn biologische ouders

Op zoek naar mijn biologische ouders.

Afgelopen dinsdag was ik al 11 jaar in Nederland, als ik niet was geadopteerd had ik nu een totaal ander leven. Misschien had ik nu wel mijn eigen kleding gemaakt in een donkere fabriek. In ieder geval mijn leven die ik hier heb is veel beter. Vandaag was het een speciale dag, als er maar één ding anders was had ik een totaal ander leven. Ik werd geadopteerd door een liefdevol stel, mijn moeder was schrijver en mijn vader werkte gewoon normaal. Eigenlijk waren ze een doodnormaal, het enige wat anders was is dat ze geen kinderen konden krijgen. Het heeft jaren geduurd tot dat ze me eindelijk in hun armen konden vasthouden. Ze kwamen het kindertehuis binnen alsof ze daar altijd kwamen, vol met liefde wachten tot dat ik klaar was voor vertrek. In het begin mocht ik mijn eigen moeder niet eens, elke keer als ze me vast had begon ik te huilen. Ik was ook zo jong, ik begreep alles gewoon nog niet zo goed. Hoe moeilijk zou het wel niet voor mijn moeder geweest zijn? Ze was zo blij dat ze een kindje kon adopteren, en dan heeft ze het kindje eindelijk in haar armen en dan mag ik haar niet. Het zal vast wel frustrerend geweest zijn. Gelukkig mocht ik mijn vader wel. Maar goed ik was al 13 jaar, en aan het fantaseren over hoe mijn biologische moeder eruit zag. Misschien leefde ze niet eens meer.. Het kon makkelijk dat ze dood was gegaan aan HIV of aids. Zeker in India kan je dat snel oplopen als je arm bent. Soms heb ik spijt van de gedachte dat ik eraan denk hoe mijn biologische moeder eruit ziet of mijn vader of mijn zus! Ik wil mijn moeder namelijk niet nog een keer pijn doen, van dat ik meer geïnteresseerd ben in mijn biologische ouders. Ik zat op de middelbare school, zo onzeker als ik weet niet wat maar in ieder geval gelukkig met mijn vrienden en familie. Iedereen accepteerde me, ze behandelde me als een echte familielid ! Ik ging ondertussen verder met mijn huiswerk. Ik gaapte, ik was moe van school.. oog voor oog viel dicht. Ik werd wakker in een drukke stad waar overal koeien gewoon zomaar over de straat wandelden. Het was donker, maar nog steeds druk. Voor me verscheen een lichtje dat vervolgens een pad vormde. Waar bracht het me naar toe? Ik liep verder door een steegje waar een paar mensen aan het bedelen waren voor wat geld. Ik kwam uit bij een groot, grijs gebouw. Voor het gebouw was er een verlaten speeltuintje waarbij de schommel scheef hing. De lichtjes brachten me blijkbaar naar dit gebouw. Ik besloot om naar binnen te gaan, stap voor stap ging ik naar binnen. Het was er druk, ik hoorde het geluid van jankende baby’s. Ik keek om me heen en zag allemaal wiegjes en kleden op de grond, toen schoot me er iets te binnen. Dit was het kindertehuis! Ik liep snel verder om te kijken of alles nog het zelfde was. Ja hoor de scheve boekenkast stond er nog met een oud popje erin. Daar speelde ik altijd mee. Het was me niet eens op gevallen dat de mensen mij niet konden zien maar ik hun wel. Maar goed het lichtjes spoor ging verder.. Het lichtjes spoor leidde me naar een soort krottenwijk. Geen idee wat ik hier moest doen, maar ik volgde de lichtjes gewoon maar. Het bracht me in een oud vervallen huisje en het stopte bij een tafeltje. Daar lag iets op wat ik al eerder heb gezien. Het was een foto van mijn vader en moeder toen ze nog jong waren. Ik heb die foto van een mevrouw gekregen van het kindertehuis voor mee naar Nederland. Op eens zag ik iets bewegen, vlak achter me. Het waren schimmen. Ik liep ze achterna want ik wilde graag weten wie het waren. De schimmen liepen steeds harder, dus ik ook want ik wilde ze bij houden. De schimmen draaiden zich om zodat ik hun gezichten kon zien. Ik kon niet geloven wat ik zag. Het waren mijn ouders ! Ze waren zo jong als op de foto die op het tafeltje lag. De lichtjes wilden me gewoon brengen naar mijn ouders! Maar vlak voor ik ze beter kon zien of er naar toe kon lopen werd ik wakker. Ik baalde ervan dat het maar een droom was, ik wil ze zo graag leren kennen. Ik probeerde weer in slaap te komen want de droom was te mooi om er mee te stoppen. Helaas lukte dat niet. Vijf minuten later kon ik nog steeds niet geloven wat ik gezien had. Oke het was een droom maar dromen kun je waar maken zeggen ze altijd. Ik ga gewoon op mijn 18e naar India en ze zoeken. Verveeld ging ik verder met mijn huiswerk, op dat moment riep mijn moeder. ‘Eten!’ schreeuwde ze naar boven. Ik ruimde mijn huiswerk op en liep naar benden alsof er niks gebeurd was. Ooit komt er een dag dat ik ze echt ga ontmoeten!

Ontwerp door Willem Verweijen