Jet Mandemakers

22 jaar - VWO

16
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Jet Mandemakers (22 jaar)

? stemmen

Oud en nieuw

Oud en nieuw

Inmiddels was Gert bij de zesde tree aangekomen, het doffe en korte kraakje herkende ik duidelijk. Sinds we hier wonen is het kraakje mijn beste vriend geworden. Als ik verdrietig was troostte hij mij. Als ik iets bijzonders had meegemaakt, maakte het kraakje het nog specialer. Al die tien jaar die we nu in dit dorpje wonen is het kraakje er voor mij geweest. De eerste keer dat ik er achter kwam dat hij bestond was het mijn eerste schooldag geweest. Ik was boos want ik snapte niets van wat er werd gezegd door het vreemde accent. Ik begon hierover bij mijn ouders te zeuren en die stuurden mij naar boven. Ik stampte de trap op en toen hoorde ik hem.

,,Katie mag ik jouw douchegel lenen?” vraagt Gert verlegen terwijl hij langzaam mijn kamer binnen schuift. Als hij ruzie heeft gehad met papa en mama komt hij altijd naar mij toe. Hij ziet er moe uit en zijn haar is echt te lang geworden, dat kind moet echt een keer naar de kapper. ,,Waarom? Je hebt toch net nieuwe spullen gehad?” vraag ik verbaasd. Gert kijkt naar de grond en mompelt iets wat lijkt op ,,Ohja vergeten.” Ik wil weer verder gaan met het huiswerk dat ik aan het maken was; wiskunde. ,,Maar je weet toch dat ik die niet lekker vind ruiken?” ,,Uh nee hoor, ik wil weer verder werken.” zeg ik op een vervelende manier. In wiskunde heb ik ook geen zin meer, tijd om te slapen. Morgen wordt in ieder geval later dan middernacht.

Omdat ik weet dat ik er vandaag netjes uit moet zien begin ik maar met een douche. Zodra ik onder onze kleine douche stap en op het doorzichtige en hoekig plankje, waar ik mezelf te vaak aan heb gestoten, opzoek ga naar mijn shampoo zie ik dat de shampoo op is. En mijn conditioner ook en die nieuwe douchegel is bijna leeg. Ik kijk verder op het plankje, alleen nog maar mannen en oude vrouwen spullen. Abrupt doe ik de kraan uit, droog mezelf af met een oude handdoek en kleed me aan. Opeens denk ik aan gisteren, zou Gert ze opgemaakt hebben? Als ik de deur open doe, zie en ruik ik het antwoord. Gerts blonde haar lijkt gekruld en op zijn wimpers heeft hij een klonterige mascara aangebracht, zelfs ik kan het nog beter. Zijn kleren zijn zwart. Toch ziet het er niet raar uit, alleen die mascara vol klonten is frustrerend. Ik realiseer me dat ik naar hem staar. ,,Hoi” zeg ik schor.

Als ik binnen loop, na het kopen van nieuwe shampoo, ruik ik de oliebollen. Die lucht zal nu wel weer wekenlang in het huis hangen. ,,Net zoals de depressieve sfeer…” mompel ik wanneer ik mijn moeder alleen aan de tafel zie zitten. Ze lijkt heel klein als ze zo in elkaar gedoken zit aan onze veel te grote, bruine, houten tafel. Ik loop naar de kraan en drink een glas water. ,,Je hebt Gert vast al gezien. Dit is weer een dergelijke actie om te kijken hoe wij gaan reageren. Negeer hem maar gewoon, dat is het beste voor ons allen.” Zegt ze koel, zonder uit die positie te komen. ,,Om vijf uur vertrekken we naar oma, ik neem aan dat jij er wel normaal uitziet.” Ik loop de trap op. Als ik boven ben realiseer ik me iets. ,,Wat hebben jullie met de trap gedaan?” Dan komt mijn vader onder de trapkast vandaan en zegt ,,Dat gekraak hing iedereen toch de keel uit?”

Als we zijn aangekomen bij oma en stappen we uit. Oma woont in een oud huisje, het is heel klein binnen. De tuin is ook klein maar altijd keurig bijgehouden. De huisjes om haar huis heen zijn net zo. In die huisjes wonen ook allemaal dezelfde mensen; bejaard, alleen en ze zijn verslaafd aan puzzelen. ,,Gert en ik steken alvast wat vuurwerk af, kijken jullie binnen bij oma maar mee. Dit zijn echte mannen dingen.” Ik loop met mijn moeder naar binnen, na de standaard begroeting loop ik de woonkamer binnen. Het is warm en vol. De kerstboom is weer volgeladen met honderd kleine frutseltjes en de kachel staat te hoog. De geur van oma’s huis dringt mijn neus binnen en begint me te irriteren. Ik word onrustig. Dan staan we voor oma’s kleine raampje gepropt. Onhandig laadt papa wat kindervuurwerk uit de auto. Dat koopt hij voor oma, zij kan daar nog van genieten. Maar dan mogen wij dat buiten gaan afsteken, in de kou, dacht het niet. Opeens zie ik dat mijn vader iets uitlaadt wat ik niet herken, het lijkt op écht vuurwerk. Het ziet er ook gevaarlijk uit. Gert steekt het aan met een lont. Het vuurwerk lijkt niet af te gaan, dan zie ik Gert over het vuurwerk heen buigen. Precies dan gaat het af. Stil staan we voor het kleine raampje, met de vieze en volgestouwde vensterplank.

Het is de eerste keer dat Gerda bij ons thuis komt, ook de oliebollengeur is gearriveerd. We lopen naar boven om daar haar spullen van het ziekenhuis uit te pakken. Maar ik sla de zesde tree over. De kraak en Gert zijn weg, die waren oud. Nu heb ik Gerda en zij is nieuw, ook al lijkt ze door de brandwonden van vorig jaar nog een beetje op Gert.

Ontwerp door Willem Verweijen