Cilaya Scorea

19 jaar - Vwo

38
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Cilaya Scorea (19 jaar)

? stemmen

Papa

Vandaag is de dag dat alles gaat veranderen, ik ga ervoor en niets of niemand kan me stoppen. Ik raap mijn laatste spullen bij elkaar en prop het in mijn tas. Mensen zullen niet begrijpen, waarom ik wegga. Ik ben populair heb veel vrienden maar toch is het voor mij beter om te gaan, ik heb geen slechte thuis situatie echter is het altijd leuk met mijn moeder en broer. Maar ik moet terug naar dat eiland van 6 jaar geleden waar mijn vader overleed. Dat eiland waar nog nooit iemand van had gehoord en wat zelfs mijn moeder en broer zich niet herinneren. Volgens hun is mijn vader aan een hart stilstand overleden, maar daar klopt niets van. Zachtjes sluip ik de trap af, en sluit de deur. Op het moment dat ik mijn voeten in het zachte sneeuw zet, begin ik te twijfelen. Nu kan ik nog terug naar mijn gezellige familie. Op dat moment komt er een koude windvlaag aan waaien, die mij het teken geeft om door te zetten. Ik kijk op mijn telefoon en zie een gemiste oproep van mijn vriendin. Ze maakt zich zeker zorgen om mij omdat ik niet in de les zit . Dan hoor ik de huis telefoon rinkelen, daarna volgen voetstappen. Snel begin ik te rennen voordat iemand mij ziet. Ik moet nog even langs de bank om mijn geld te pinnen. BOEM! PATS! en ik lig op de grond. Even later open ik mijn ogen en zie een vriendin van mijn moeder. Ze helpt me opstaan en vraagt: ‘moet jij niet op school zitten’. Daarop antwoord ik: ‘nee ik heb de eerste 2 uur uitval. Meteen krijg ik spijt van die zin, maar het kan niet anders. Ik pin mijn geld dan kijk ik op mijn telefoon hoe laat het is. Ik schik, niet omdat over 10 minuten de trein vertrekt, maar omdat ik wel 63 gemiste oproepen heb. Ik negeer het ik kan pas reageren als ik Berlijn uit ben, of nog beter Duitsland.

Ik zit in de trein op weg naar Parijs vanuit daar vlieg ik over naar Engeland vanuit daar neem ik een cruiseschip naar Brazilië. Het lijkt een hele omweg maar zo gingen we ook naar dat eiland. Ik kijk naar buiten en zie nog net het puntje van het beroemde monument Brandenburger Tor. Ik voel aan de schelp die mijn vader mij had gegeven vlak voor zijn dood, gevonden op de Braziliaanse kusten. Door deze schelp kan ik me alles heel goed herinneren van mijn geboorte tot nu, hiervoor was dat anders. Ik blijf er maar aan denken, mijn droom dat mijn vader terug kwam, maar dat niemand hem herinnerde.

Ik word aangestoten. Ik wil niet wakker worden ik zie mijn vader. Dan doe ik mijn ogen en kijk in de kwade ogen van de conducteur. Ik kijk naar buiten en zie de Eiffel toren staan meteen ben ik klaar wakker en pak mijn tas. Ik ben van plan om eerst de naar mijn suite te gaan. En dan ga ik shoppen. Ik loop door vele straten en met veel moeite storm ik niet alle winkels in. Na 20 minuten lopen kom ik bij het hotel aan. Ik check in en loop naar mijn suite. Het hotel ziet er mooi uit. Op de deur van mijn suite staat met sierlijke getallen 274. Maar op het moment dat ik de deur open doe ruik ik een vreselijke geur, overal zie ik beesten en vieze vlekken. Het kan me niks schelen morgen ochtend om 6 uur vertrekt toch mijn vlucht al. Ik gooi mijn tas op het bed pak mijn portemonnee en ga met de lift naar beneden. Er komt een man in de lift en hij zegt: ‘bonjour madame’. Ik ben niet zo goed in Frans maar ik weet wel dat hij mij groet. Dus zeg ik terug: ‘bonjour’. De deuren van de lift gaan open en ik zie de lobby. Ik check uit en ga meteen op koopjesjacht. Ik koop hier en daar wat leuke jurkjes en shirts. Ik heb nog niet veel uitgegeven. Maar dat gaat snel veranderen want ik zie een chocolade winkel. Ik reuk de zoete en lekkere geur van chocolade. Ik koop iets lekker maar ik geef wel 154 euro uit. Het begint donker te worden en ik loop terug naar het hotel. Ik kom naar een uur lopen aan, en bestel een heerlijke pasta. Ik ben klaar met eten en loop naar mijn suite, tot mijn verbazing is het daar netjes, er zijn geen vlekken meer, de beesten zijn weg, en zelfs mijn kleren zitten in de kast. Zachtjes wrijf ik over de schelp heen. De wekker gaat, ik wil nog blijven liggen maar toch sta ik op. Ik trek mijn kleren aan en neem een taxi naar het vliegveld.

Ik ben aangekomen in Engeland, en ik zit in een taxi die me naar de haven brengt. Ik luister muziek en wacht tot we zijn aangekomen. Dat duurt niet lang want de tijd vliegt. Ik kijk naar het schelpje, hij glinstert. Ik glinster nu ook. We zijn er, ik stap uit betaal de man en loop naar het cruiseschip. Ik ga naar mijn suite en fris me op. Dan ga ik naar het dek, ik kijk naar de horizon over de mooie zee de zon gaat onder.

We varen de haven van Brazilië in. Ik geniet van de zon. Ik pak mijn tas en verlaat het schip, dan spreekt een man mij aan en vraagt of ik een ballonvaart wil. Daar antwoord ik ja op, want dat deden wij toen ook. Ik klim in het mandje en vlieg samen met de man omhoog. Ik raak het schelpje aan en alles verdwijnt. Ik zie mijn vader ik lach met hem. Ik ben weer op dat eiland, dan omhelst mijn vader mij. Dit is te mooi om waar te zijn, maar dan rukt de man het schelpje uit mijn hand. Ik val uit het mandje… alles was voor niets…

Ontwerp door Willem Verweijen