Gemma Breur

21 jaar - VWO

13
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Gemma Breur (21 jaar)

? stemmen

Realiteit

Ik heb een gave, een vervloekte gave. Ik kan het verleden aanpassen, ik kan de wereld om me heen veranderen. Ik denk dat de meeste mensen zich nu afvragen waarom ik niet de wereld verbeter, of de oorlog uit de wereld laat verdwijnen. Maar dat is nou juist het leuke aan deze gave, dat gaat niet. Ik kan het alleen doen bij mensen om wie ik geef.

In mijn hoofd is het chaos, niet alleen omdat aan 5 dingen tegelijk dacht, maar ik heb ook stemmen in mijn hoofd. Stemmen die in mijn hoofd die ruziën, constant, dag in dag uit. Om gek van te worden.

Mensen vinden vaak dat ik arrogant ben en dat ik nooit denk aan een ander. Maar ik kan er niks aan doen, door de drukte in mijn hoofd, word ik gewoon gek van mezelf. Mensen beschouwen mij ook vaak als afwezig. Op dat moment begin ik mij in het verleden…

Ik kijk rond, en zucht, Ik bevind me in een van mijn mooiste herinneringen. De vakantie met mijn man naar Italië. De zon stond op het punt om onder te gaan. We zaten op het strand te kijken naar de zee. Ik ga altijd terug naar deze herinnering. Ik weet ook niet waarom. Mijn gave lijkt op een mango:” heerlijk zacht van binnen, maar met een harde kern van waarheid”. Die kern van waarheid dringt mijn lichaam langzaam binnen.

Zoals ik al heb verteld kan ik het verleden veranderen. Maar deze herinnering lijkt onaantastbaar. Voor sommige mensen net zo onaantastbaar als god. Zo voelt het als ik niks voor mensen kan doen. Mensen willen god bereiken, maar het lukt niet. Ik kijk weer om me heen. De zon is in de zee gezakt. Het is donker buiten. Mensen lopen heen en weer. Diezelfde mensen liepen straal langs me heen. Logisch want het is maar een herinnering. Op zo’n moment ben ik letterlijk onaantastbaar.

Mijn lijf is een soort van levende tijdmachine. Ja, dat is het. Dat is hoe mensen mij zien. Ik ben niet meer dan een middel om hun doel te bereiken. Op dat moment barst ik in huilen uit. Ik… ik voel me gewoon anders dan de rest van de wereld. Of de rest van de wereld is anders dan ik. Soms… soms weet ik niet meer wat echt is, of ik in het heden leef, of dat ik droom. Ik zit soms dagen lang vast in een herinnering. Dan probeer ik te ontsnappen, dan kan ik schoppen, slaan en boos worden wat ik wil. Maar het lijkt niet te helpen.

Thuis, ik ben thuis. Ik adem langzaam in en uit. Hoelang ben ik weggeweest? Ik kijk op de kalender. 3 dagen. Ik heb 3 dagen lang vastgezeten in de herinnering. Langzaam komen de beelden terug. Het strand en het lange gevecht dat ik vocht om uit de herinnering te ontsnappen. Het aanblik van mensen die langs je lopen, Zonder ook maar één woord te zeggen. Ik pak een snack en ga voor de televisie zitten. Op het nieuws word er verteld over de oorlog. Ik denk aan mijn oma, zij was een dappere strijdster in de oorlog. Zij vocht voor haar bestaan, die zin, daar haal ik mijn kracht uit. Ik sta op, pak mijn jas en ga een stukje wandelen. Dat is wat ik het liefste doen als het een chaos is in mijn hoofd.
Een stukje wandelen door de natuur, dat zal me vast goed doen…

Ontwerp door Willem Verweijen