Lieke Pullen

23 jaar - VWO

55
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Lieke Pullen (23 jaar)

? stemmen

Samen

Ik zit in je slaapkamer. Jij zit tegen de andere kant van deur. Het is raar dat er geen ‘ons’ meer is. Zonder jou ben ik gewoon ik. Met jou was ik het gelukkigste meisje in ons universum. Het was altijd ‘jij en ik’. Nu is het gewoon jij. En gewoon ik.
Het was ook eigenlijk te mooi om waar te zien. Dat we vandaan ons tweejarig jubileum zouden kunnen vieren. Ik ben naïef geweest, twee jaar geleden. Ik zou nooit van de jongen kunnen houden die mijn familie verafschuwt. En jij zou nooit van het meisje kunnen houden dat je vader oprecht haat. En hij heeft daar zo zijn redenen voor, dat geloof ik best. Een eerlijke verklaring heb ik echter nooit gekregen.
Vanochtend werd ik wakker, alleen in je tweepersoonsbed. Het was raar om je hoogblonde haar en diepbruine ogen niet te zien zodra ik mijn ogen opendeed. Ik richtte me op en hoorde gerommel in de keuken. Ik trok je gifgroene vest aan, die mij veel te groot was. Ik liep lichtvoetig naar de keuken, waar de tafel gedekt was. Ik leunde tegen de deur aan en bekeek je van een afstandje. Je had een lichtblauwe blouse aan, die je torso liet zien. Daaronder had je een blauwe broek met witte ruitjes. Dit was hoe ik je het liefste zag: met je haar in de war, je niet bewust van wat er om je heen gebeurde, omdat je in je eigen doen was. Zo bleef ik een tijdje staan, verwonderd over het feit dat de schoonheid van het onschuld zelve mijn vriendje was. Je zag me pas toen jij je omdraaide met een mand broodjes in je hand. Er verscheen een glimlach op je gezicht, waarna je de broodje zorgvuldig op het aanrecht neerzette. Je liep naar me toe en nam mijn gezicht in je handen, en je kuste me vurig. Het was een kus die anders was dan altijd. Het was een kus van afscheid, al realiseerde ik me dat op dat moment nog niet.
Ik zit nog steeds tegen de deur. Ik hoor jou zachtjes huilen aan de andere kant van de deur. Huilen heb je nooit gedaan in mijn bijzijn. Het geluid die je fouten weergeven breken mijn hart, maar ik weet dat het niet anders kan. Ik leg mijn hoofd in mijn handen en probeer de tranen te bedwingen.
We aten samen aan tafel. We lachten om elkaar, met elkaar. We vierden dat we al twee jaar gelukkig waren. Samen.
Ik had net een stuk brood met kaas in mijn mond toen ik het zag. Het was klein, onopvallend, maar ik had het niet kunnen missen. Alle processen die mijn lichaam in staat was draaiende te houden leken op te houden toen ik het tekentje onder je opgerolde mouw vandaan zag komen. Het teken dat je een van Hen was. Ik legde mijn mes en vork neer en kon met moeite het stuk brood nog wegslikken. De tranen welden op in mijn ogen, en het leek alsof alles om me heen vervaagde. Je vroeg wat er aan de hand was. Ik wees naar je rechterarm, en je blik volgde mijn wijsvinger. Je sloeg je ogen neer, en stak je armen uit om me gerust te stellen. Ik deinsde achteruit, want je was opeens een volledige vreemde voor me geworden. De jongen van wie ik al twee jaar hield, was niet meer. ‘Ons’ was verdwenen. Ik draaide me om en rende richting je slaapkamer en deed de deur dicht. Ik liet me verslagen op de grond vallen, met mijn rug tegen de muur.
Ik ben uitgeput. Het verdriet heeft me opgebroken. Ik zal eerlijk zeggen, ik zal altijd van je blijven houden. Aan de andere kant van de dunne scheiding tussen ons hoor ik nog steeds de trillingen van jouw verdriet. Ik doe mijn ogen dicht, om wat uit te rusten. Ik voel hoe ik wegzak uit de realiteit, en onderweg en naar een plek waar we samen zijn. Waar we nog ‘ons’ Niet gewoon jou. Niet gewoon ik. Samen. ‘Ons’.

Ontwerp door Willem Verweijen