Tom Jalink

26 jaar - VWO 6

77
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Tom Jalink (26 jaar)

? stemmen

Thuis

Een staarwedstrijd.
Het raam van de treincoupé waarin ik mij bevond leek een oneindigheid naar mij te turen, zelf tuurde ik terug. De stilte die zich om mij bevond was aangenaam, om niet te zeggen: rustgevend. Het woord rustgevend had mij nog nooit aangestaan. Alsof het mij iets gaf dat ik zelf nooit zou kunnen bereiken. De rust die zich om mij bevond had ook elk moment verbroken kunnen worden door een verdwaalde junk die zich een half uur terug vol spoot met heroïne of een vergelijkbaar vergif. Zou dat dan onrustgevend zijn? Voor hem waarschijnlijk niet, integendeel.
De seconden raasden evenredig met de meters voorbij. Het vlakke Nederlandse landschap passeerde mij, maar bleef enkel in vlagen hangen. Treinreizen had ik altijd al aangenaam gevonden, de meest aangename manier van vervoer naar mijn mening. Ik weet dat velen dit durven te betwisten, maar ik ben hen niet. Het razen van het landschap, de ontspannen sfeer in de coupé. Alsof de combinatie van de wielen en de rails er voor zorgden dat de aarde onder de trein door rolden. Alsof de immense brok magma, steen en leven dat zich erop bevindt aangedreven werd door de wielen onder de dit vreedzame voertuig.
Natuurlijk bestaat de term vertraging en natuurlijk ondervinden vele mensen dagelijks de problemen hiervan, maar wat zou het saai zijn als alles ging zoals we wilden. De hooligans die voor en na voetbalwedstrijden treinen molesteren hebben verder ook niets met het vervoer an sich te maken; ze zijn niet meer dan toevallige passanten, bezoedeld met alchohol, drugs, en vaak een overdosis aan testosteron.
De wereld onder mij rolde verder, de rust in de coupé verdween. Een ouder echtpaar, zeer waarschijnlijk Duits, had zich in deze coupé geplaatst. Hoewel mijn Duits niet geweldig is, kon ik uit hun woorden opmaken dat er een paar jongeren zeer luidruchtig tekeer gingen in de coupé hiernaast. Logischerwijze had het echtpaar zich vervolgens in deze stiltecoupé geplaatst, hopend wat rust te vinden.
Lang zou het niet meer duren, voordat het perron van mijn eindstation naast me zou verschijnen. Ik zou weer thuis zijn, de plaats waar ik lang naar heb verlangd. Hoewel het reizen in mijn hart lag en ik kon genieten van elk stukje aarde, was het altijd genieten om weer op de vertrouwde bodem te belanden. Mijn verblijf hoefde niet lang te duren, het hoefde niet eens een overnachting te zijn, maar er is geen enkele plek zo vertrouwd, geen enkele omgeving zo aangenaam, als thuis.
De remmen gilden schril over het gebruikelijke geraas, de weinige passagiers die dezelfde eindbestemming hadden stonden op om dezelfde grond onder hun voeten te voelen.
Het was heerlijk.
Ik was thuis.

Ontwerp door Willem Verweijen