Josquin van Elburg

19 jaar - Gymnasium

12
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Josquin van Elburg (19 jaar)

? stemmen

Tijd

2074
Wanneer je gaat, word je bedwelmd door angst. Angst om te falen. Mijn verleden is niets anders dan die hitte. Ik zat naast mijn lot, toen ik de verandering van zwaartekracht voelde, een tweede werkelijkheid. Ik was jong en maakte domme beslissingen met slimme uitvindingen. Mijn uitvinding was verandering van dimensie. Een verandering waar je in het verleden kon kijken. Ik zat naast mijn lot, die verandering. Ik hoor hier niet thuis, ik zie de toekomstige zelf op mij neerkijken.

3015
Ik lig, wachtend tot een transformatie van het verleden. Ik kijk terug, en val in een diepe slaap wat mijn laatste zal zijn.

2096
Ik weet wat mijn stervensjaar zou zijn, ik wist dat ik snel moest zijn om dat niet te laten veranderen.
Er is een nieuwe bewoonbare planeet gevonden, er is leven op de ring van de planeet Neon IV, ik ben nog op aarde omdat ik verbannen ben, tot de dood. Ik dacht dat ik spoedig door de straling die over planeet Aarde heerst getroffen zou worden, maar ik wist dat ik nog 19 jaar zou hebben. Ik wist dat ik nog die tijd had om de realiteit terug te vinden, zodat ik mijn familie weer terug kon zien.

Ooit & Ergens in de realiteit (en verder)
Ik realiseer me dat dit de laatste keer word dat ik mijn familie zie. De glimlach van mijn vrouw en het geschreeuw van onze kinderen. Als ik wist hoe ik in die tijd kon teruggaan, er te zijn, zou ik dolgelukkig zijn. Het was een eeuwig vaarwel dat ik tegen ze zei. Ik was weg. Ik weet niet waar. Ik voelde mezelf niet zoals ik mezelf normaal voelde. Maar…Wat is normaal? Ik weet het niet meer.

Ooit, in diezelfde (echte?) wereld,
Mijn familie is slechts een reflectie van tijd, die ik nauwelijks zal herkennen zelfs als ik het herbeleef.
Ik word lichter. “Wil jij je geliefden weer terugzien? Ook als zij het misschien niet willen, ik weet het niet. Ik weet wel daarentegen waar ze zijn…” Zei een meneer achter mij. Mijn mond werd breder toen ik die woorden hoorde. “Maar je moet wel iets voor mij terugdoen.” Ik draaide me om en zag iemand die vrolijk keek voor zulke serieuze woorden. Ik vertrouwde hem niet. Hij keek me aan alsof hij dat wist. Hij wist het. “In blind vertrouwen dan maar?” Hij reikte zijn hand naar mij uit. Zo was mijn missie begonnen. Hij verbande me van planeet Neon IV zodat ik mijn missie kon uitvoeren. Mijn uitvinding vernietigen, dan zou ik mijn familie terugzien had hij gezegd. Hoe moest ik tijd uitschakelen? Tijd die sneller gaat dan zichzelf. De wereld bonkte. Ik voelde aan mijn hart dat tot mijn verbazing in hetzelfde ritme tekeer ging. Alsof ik de wereld was. Ritme is tijd, die heerst over de wereld. Moest ik mezelf laten overlijden om mijn familie te kunnen terugzien? Zal ik ze in die realiteit terugzien, de dood? Dagen duurde het om erover na te denken, wat aanvoelde als jaren, als decennia. Ik besloot het te wagen. Als het niet werkte leefde ik voor eeuwig in een verlaten wereld. Ik pakte mijn pistool uit mijn holster en zette het tegen mijn hoofd.

Enigma
Mijn borstkas ging tekeer, ik zag wat eruit zag als een soort van kamer gehuld in zwart. Langzaam begon licht op te komen. Waar ik zolang niet in heb geleefd. Ik voelde dat er een deken om mij heen lag. Ik keek naast mij en zag lange blonde haren. Ze draaide zich om. Een glimlach verscheen rond mijn gezicht. Ze werd wakker. “Je ziet eruit alsof je me in geen eeuwigheid hebt gezien.” Ze was nog erg moe. “Dat heb ik…” Zei ik zacht in mij zelf.

Ontwerp door Willem Verweijen