Branco francois

51 jaar - Economie 5

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Branco francois (51 jaar)

? stemmen

Verloren

Ik lig op mijn bed, luisterend naar het getik van de regen op de daken. Maar ik zie ook hen. Ik zie ze allemaal maar weet niet wie ze zijn of wat ze zijn. Ze genieten van de nacht, lachen naar de maan die boven schijnt, en gaan weer verder. Ik zie hoe ze langzaam voorbij mijn raam voorbij zweven en voel mijn ogen zwakker worden. Ze zijn het beu wakker te blijven en naar hen te kijken. Ze vallen rustig neer en dan val ik in een diepe slaap.

Langzaam word ik wakker, mijn rug doet pijn ik lig buiten midden in een bos maar ik ben niet alleen. Ik zie ze nog steeds, eerst is het donker maar als mijn ogen wijd open zijn schijnt de zon. Ik zie ze nog steeds, dit kan niet mogelijk zijn. Ik herinner niets meer, alleen hen. Ik sta op en zie ze plots allemaal rond mij te staren. Ze staren naar mij maar ik weet niet waarom. Nu zie ik ze eindelijk goed ze zijn zwart, en zien er luguber uit. Ze zweven zo’n 10cm boven de grond. Het lichaam van deze dingen is als een sluier omhuld met grijze en zwarte tinten maar niet in hun hoofd, hun hoofd is donkerblauw met 2 gloeiende ogen rood van kleur. Maar dan hoor ik die stem roepen..
Ze heeft een stem die als de regenboog klinkt die mijn oren binnen stroomt.
Ik versta haar niet. Ik hoor enkel klanken, tot ik hoor wat ze roept:”pas op!” met luide stem. Ze komt op mij aangerend en neemt mij mee weg van hen, de starende beesten, die mij achtervolgen. Ik ren nadat zij me een trek gaf met haar mee zonder mijn bestemming te weten, maar ik weet dat die figuren mij niet te pakken mogen krijgen. “Ben jij gek?” Roept het meisje,”je kon sterven” maar dan springt een beest over haar heen en slurpt haar neer op de grond, ze roept dat ik verder moet gaan,rechtdoor want daar is de plek waar ze me heen wou brengen denk ik, ik voel dat het niet ver meer is en ren harder, ik voel de aanwezigheid van de figuren nog steeds maar dan zie ik iets. Het is felrood gekleurd. Ik ren nu nog harder en zie dat het een kleine tent is. Ik ren plots door iets, het voelt raar aan. Ik voel geen aanwezigheid meer van die rare figuren maar ik voel nu iets helemaal anders alsof ik door energie loop tot ik plots een witte flits zie een harde val op de grond voel.

Ze had lange blonde haren die mooi bijeengebracht waren in een keurige vlecht die over haar rechterschouder hing. Ze had felgele ogen, ze glinsterden als de zon op water. Ze was gewoon perfect.

Ontwerp door Willem Verweijen