Sophie

23 jaar - VWO

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Sophie (23 jaar)

? stemmen

Waar je ook gaat, je bent altijd thuis

Op dinsdagmiddag besloot ik te vertrekken. Ik wilde vinden wat ik nog miste. Niet per se in de wereld, meer wat nog ontbrak aan mijzelf. Wat dat nou precies was, wist ik nooit onder woorden te brengen. Niet eens in mijn eigen hoofd.
Het was meer een soort diepgaand gevoel van gemis dat ik tot dan toe nooit thuis had weten te brengen.

En dus ging ik. Om ongebonden te zijn. Alleen met mezelf en zo vinden wat ik zocht.

De trein vertrok om 15:23. Ik had geen bestemming. Ik had een doel. Ik ging.

Om 15:19 stapte ik in. Op het station in Haarlem. Onderweg naar ergens.

Ik heb mijn hele leven al graag mensen gekeken. Zien hoe ze lopen, wat die manier van stappen zegt over wie ze zijn. Meneer van de overkant loopt met zijn bovenlichaam lichtjes naar voren gebogen. Alsof hij altijd haast heeft. Spannend vind ik dat. Ik vraag me altijd af waar hij heen gaat. Wat hij zoekt. Of hij weet waar het deeltje ligt dat aan hém nog ontbreekt. Of dat misschien is waarom hij zo snel loopt. Om zijn eigen stukje te gaan halen dat zijn diepgaande gemis zou opvullen. En dan vraag ik me af of ik ook zo zou lopen, als ik zou weten waar dat van mij zich bevint.

Ik ging zitten tegenover twee oudere dames. Persoonlijk vind ik dat altijd het leukste gezelschap. Ik ben namelijk van mening dat de maatschappij de ouderen onderschat. Wat mensen vergeten, is dat de ouderen de meest ervaren mensen van deze tijd zijn. Zij hebben het meeste meegemaakt. Zij hebben de interessantste wijsheden.

Ik knoopte een gesprek aan met mevrouw Van den Akker. Een intrigerend persoon. Haar hoofd een beetje schuin naar links gekanteld wanneer ze naar je luistert. Ik vermoedde dat haar linkeroor er door de jaren heen op achteruit was gegaan.
Na vier stations stapte ze uit. Mij uitzwaaiend vanaf het perron, terwijl ik verder gleed over de rails die de route voor de trein al hadden vastgelegd.

Ik schreef. Over de mensen om me heen. De moeder die haar kind uitzwaaide toen de regen over de ramen sijpelde als de tranen op haar wangen. Een jongen die zijn meisje in zijn armen hield tot het moment dat de conducteur floot en hij haar moest laten gaan. Twee studentes die luidkeels klaagden over het allerlei kleine dingen die hen niet bevielen. Een groepje dames die ongegeneerd uitwijdden over hun seksleven. Een man die bezorgd belde met zijn moeder. Overal waar ik keek, hadden mensen lief.

Terwijl ik daar zat, in de trein van daar naar hier, zag ik het opeens. Het is mooi. Wanneer de traag ondergaande zon de hemel oranje, rood en roze deed oplichten, om vervolgens helemaal te verdwijnen, zag ik dat ik niet hoefde te reizen. De wereld was mooi. De wereld is mooi.

Waar je ook gaat, je bent altijd thuis.

Ontwerp door Willem Verweijen