Sandra Martens

24 jaar - VWO6

21
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Sandra Martens (24 jaar)

? stemmen

Waarheen? Curaçao

Hij gaat weg, dat weet hij zeker. En of hij nog terugkomt, ziet hij dan wel weer. Waarheen? Curaçao. Thomas heeft besloten ervandoor te gaan. Na zijn stukgelopen huwelijk met Mariska heeft hij zich volledig op zijn werk gestort, maar nu is hij er klaar mee. Hij pakt zijn jas en zijn tas. En dan danst hij. Op weg om alles en iedereen te ontmoeten, maar vooral haar.

Lachend komt Thomas, haar man, aangelopen. ‘Je wilt niet weten wat er net gebeurd is!’, zegt hij. ‘Daarnet kwam ik een man tegen, hij leek sprekend op je vader!’ Mariska kijkt hem verbaasd aan. Een man die leek op haar vader? Dat kan haast niet, denkt ze. Thomas heeft hem nooit ontmoet en foto’s heeft hij ook nooit gezien. Zelf wist ze tot vorige week niet eens hoe hij eruit zag, haar biologische vader. Hij zou toch niet weten dat ze… Nee joh, vast niet.

Thomas komt aan op Schiphol en checkt in. Hij hoopt op tijd aan te komen in Curaçao, dan kan hij nog net de markt bezoeken. ‘Flight 387 is cancelled.’ Nee hè, denkt Thomas. Daar gaat zijn welverdiende reis. Nou ja, welverdiend? Maris dacht daar anders over, na die ene ruzie viel er nergens meer over te praten. Hij snapt nog steeds niet precies waarom hun huwelijk nou stukgelopen is.

‘Is er iets?’ vraagt een collega. Mariska is er met haar hoofd niet bij. Al de hele tijd denkt ze aan haar vader. Dat ze hem eindelijk gevonden heeft, ongelofelijk. Al jaren verlangt ze naar ‘haar project’. Ze had niet gedacht dat dit nog zou gebeuren. ‘Als je maar niet naar die vent op zoek gaat’ zegt Thomas altijd met zo’n statig stemmetje. Alsof hij kan bepalen hoe zij haar leven indeelt. Gisteren ging ze met ‘haar project’ lunchen bij die kleine pittoreske bistro op de hoek. Alles kon ze met hem bespreken, ze voelt echt een klik. Alleen weet ze niet hoe ze dit aan Thomas moet vertellen. Woedend zal hij zijn.

Waarom werd ze zo boos? Thomas zei alleen dat ze haar vader beter uit haar hoofd kon zetten. ‘Haar project’, zo sprak ze er altijd over. Thomas vraagt zich nog steeds af waarom ze zo gefrustreerd was. ‘Is jouw vlucht ook geannuleerd?’ Een vrolijk geklede vrouw komt naast hem zitten. Ineens begint ze te huilen. ‘Sorry, maar je doet me denken aan mijn man. Het was echt een schat. Alzheimer, tja. Je doet er niets aan, maar het hakte er flink in hoor.’ Overdonderd kijkt Thomas haar aan. ‘Ineens accepteerde hij mijn moeder niet meer. Begon te schreeuwen dat ze een kreng was en alleen zijn geld wilde’, snikt de vrouw. Dan komt er een andere vrouw aanrennen, haar dochter, denkt Thomas. Ze stappen samen in een auto. Dit aparte tafereel wat zich net voor zijn neus afspeelde moet nog even bezinken. Thomas kan het niet bevatten dat de vrouw haar hele verhaal zomaar vertelde.

Vandaag is haar vrije dag. Gelukkig een dagje geen nota’s, belastingformulieren en ander papierwerk. Maar toch zit ze niet gerust op de bank. Mariska heeft besloten Thomas te vertellen dat ze haar vader ontmoet heeft. De deur gaat open en slaat dicht. Hij is thuis. Nu moet ze hem vertellen waar ze al een paar weken mee loopt. Er komt een knoop in haar maag. ‘Thomas, schat, wordt alsjeblieft niet boos’.

De vrouw moest haar hart luchten, dat was duidelijk. Thomas denkt nog eens na over haar woorden. Wat vreselijk dat die man haar ouders ineens haatte. Dat moet toch een dilemma geweest zijn. Je kunt toch niet kiezen tussen je ouders of je geliefde? Thomas besluit een hotelkamer te huren, hij moet toch ergens slapen. In de lobby hoort hij het nummer, hun nummer. Het moment dat hij en Maris elkaar voor het eerst zagen. Ze wisten zeker dat ze voor eeuwig samen bleven.

Onverstoorbaar loopt hij naar boven. ‘Schat?’ roept Mariska. Van boven hoort ze gemompel. Met een rood hoofd komt hij weer beneden. ‘Sorry, even die oude schoolboeken naar boven brengen. Wat zei je?’ Heeft hij het nou echt niet gehoord of wil hij er niet van weten? denkt Mariska. ‘Ik ehm, ik heb hem ontmoet.’ Zo, het hoge woord is eruit.

Waarom liep hun huwelijk ook alweer stuk? Die avond, ze hadden ruzie. Thomas gaat op het bed zitten. Ik had eindelijk die oude boeken opgeruimd en toen kwam ze ermee. Als donderslag bij donkere hel. Hemel kon je het niet noemen.

‘Wat had ik je gezegd?’ schreeuwt Thomas. ‘Je zou niet meer naar hem op zoek gaan.’ Mariska schrikt, ook al had ze zijn reactie wel verwacht. Ze weet dat hij niet wil dat ze op zoek zou gaan naar haar vader. Hij is bang dat haar verlangen naar Curaçao hierdoor wordt aangewakkerd.

Was het zijn eigen schuld? Thomas kan zich niet meer herinneren waarom hij niet wilde dat ze haar vader zou ontmoeten. En nu, nu gaat hij zelf naar dat land. Diep van binnen weet hij dat het geen toeval is. Hij hoopt haar tegen te komen. Curaçao is groot, maar als het voorbestemd is, vinden ze elkaar.

Na lange discussies heeft Mariska besloten dat het niet langer gaat. Ze gaat weg, dat weet ze zeker. En of ze nog terugkomt, ziet ze dan wel weer. Waarheen? Curaçao. Haar vader gaat terug naar zijn geboorteland en Mariska gaat mee.

In één woord onbeschrijfelijk. Curaçao overtreft al Thomas’ verwachtingen. Nu pas ziet hij in hoe stom hij is geweest. Hopelijk kan Mariska hem vergeven. Hij loopt naar een barretje in het centrum. En dan, dan hoort hij het.

Mariska zit bij die plaatselijke bar, waar zij en haar vriendinnen al twee jaar lang iedere week feesten. En dan, dan hoort ze het.

Het nummer, hun nummer. En dan dansen ze. Op weg om alles en iedereen te ontmoeten, maar vooral elkaar.

Ontwerp door Willem Verweijen