Bodine Boin

24 jaar - Havo

80
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Bodine Boin (24 jaar)

? stemmen

Walkitalkie

In de verte door de mist zie ik een boot. ‘ Angelina! Fenna! Meiden!’ Geen reactie. Het lijkt wel of mijn boot niet vooruit komt. Ik blijf de namen van de meiden schreeuwen. Dan opeens knipper ik en zie ik helemaal geen boot meer. Ik zie alleen nog maar zwart in de verte. Daar zit ik dan rechtop in bed. Ik ben helemaal bezweet en mijn hele lichaam voelt onrustig aan. Vandaag is de dag dat ik terug vlieg naar nederland en mijn zoektocht naar de meiden stopt. Ik wil helemaal niet weg. Op aandringen van de familie’s van Fenna en Angelina ga ik toch maar richting Miami Airport. De politie zegt dat het een verloren zaak is en er niks meer aan te doen is. De ouders van de meiden vinden dat ik rust moet nemen en dingen moet gaan verwerken. Het is nu al dik een maand geleden dat de meiden verdwenen zijn. Het moment dat ik in mijn stoel naast het raam ga zitten en mijn riem om doe bekruipt me een onbehagelijk gevoel. Ik wil niet naar huis. Op het moment dat ik op wil staan om een stewardess aan haar arm te trekken, sluit de deur van het vliegtuig.

Daar stond ik dan, helemaal alleen. Met een totaal verloren gevoel, op Schiphol, met mijn koffers. Mijn moeder kwam huilend aangerend en vanaf dat moment wist ik dat ik een fout gemaakt had. Ik had in Miami moeten blijven. Ik had gewoon moeten blijven en door moeten gaan met zoeken naar Fenna en Angelina. Ik geloof gewoon niet dat de meiden dood zijn. Wat de politie in Miami ook zegt. De constatering is nu dat de boot verzeild is geraakt in een storm en dat ze zijn verdronken. Maar niemand durft op zoek te gaan naar de wrakstukken. Ze zijn natuurlijk verdwenen in de beroemde Bermudadriehoek. Ik had met hen mee moeten gaan op onderzoek. Nu ben ik een eenzame archeoloog zonder collega’s. Niet zomaar collega‚Äôs, ze voelde als mijn zussen. Ik kan me er niet bij neerleggen. Eenmaal achter in de auto bij mijn ouders weet ik het zeker. Ik ga een plan maken. Ik ga terug naar Miami en ga zelf de Bermudadriehoek in. Als ze daar zijn vergaan, verga ik daar ook. ‘Onno? Gaat het wel?’ Mijn moeder draait zich om en kijkt me bezorgd aan. ‘ Je ziet wit, weet je zeker dat je niet bij ons wil slapen?’ Dan voel ik pas de pijn die ik zolang heb opgekropt opkomen en ik barst in tranen uit. Mijn moeder legt een hand op mijn been en zegt dat de tijd de pijn zal verzachten. Ik graai in mijn rugzak en vind de walkietalkie. Ik druk hem tegen mijn borst en ik fluister zachtjes: ‘ Meiden, ik kom jullie halen.’

Ontwerp door Willem Verweijen