Merel Bruins

18 jaar - Gymnasium

10
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Merel Bruins (18 jaar)

? stemmen

Wanhoop

Ik wist niet meer wat echt was. Ja, ik was echt. Jij was echt. Maar of de wereld echt was? Ik weet het niet meer. Ik weet dat ik gelukkig was. Voldaan van mezelf. Dat ik vredig was. Dat er rust was. Ik moest gaan. Ver weg. Zonder toekomst, zonder hoop, zonder rust. Ik kom naar jou. Ik moet gaan. En dit is mijn afscheid.
Verder en verder dwaal ik. Mijn gedachten zijn niet helder meer. Ik voel alles zo scherp. Mijn pijn en mijn verlangen. Mijn hoop is wanhoop. Altijd en eeuwig dwalen. Dat zal ik en dat moet ik. Maar als ik mijn ogen sluit is de pijn even weg. Ik waan me in een wereld met jou. Ik voel je hand op mijn rug. Ik rust uit. Ik open mijn ogen en verwacht je te zien. Maar ik zie slechts duisternis en angst. Wanhoop.
Nooit zal er licht zijn. Niet meer. Ik val en val zonder bodem om te landen. Ik voel een holte in mijn hoofd. Een lichtheid in mijn lijf die mijn wereld doet veranderen. Ik wil meer. Ik geef op. En ik vecht weer.
Ik wil alles, maar ik krijg niets. Het grote niets. Alles is verlaten en zonder liefde is mijn gevoel voor alles. Het is koud en kil in mijn ziel. Ik wil weg. Naar jou. Naar mijn moeder en mijn vader. Mijn zusje en jou.
Als ik ga, wil ik afscheid. Met rozen en tranen. Ik wil het hout om me heen voelen. Het verdriet van zij die om me gaven, om te weten dat mijn missie geslaagd is. Dat ik naar jou kan. Jij bent mijn toekomst. Als ik zal gaan neem jij me mee.
Maar ik ga niet. Ik word wakker met iemand anders naast me, die me geen duisternis zal schenken maar licht. Ik word wakker bij mijn zusje, mijn moeder en mijn vader. Met warmte en licht in mijn ziel. Met hoop stromend door mijn aderen. Ik ga op weg naar een toekomst met liefde en vrede.
Voor altijd.

Ontwerp door Willem Verweijen