Lara

22 jaar - TL

14
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Lara (22 jaar)

? stemmen

Weer onderweg naar het betere.

Ze keek haar aan, zoals ze altijd deed met haar grote blauwe ogen. Het was liefde op het eerste gezicht en het is het mooiste wat er is. Althans, dat zegt men.

Ze hoorde haar moeder haar vader roepen. Maar niet zoals normaal, het was een andere intonatie in haar stem. Het was de angst die in haar stem zat, terwijl ze riep. Ze werd wakker en rende naar de slaapkamer van haar ouders. Bij de eerste kreet die haar moeder maakte wist ze het al, maar toen ze er heen rende en langs het bed heen en weer rende en ondertussen heel hard begon te gillen, wist ze het zeker; Pappa is dood.

Ze keek haar aan, weer met die prachtige blauwe ogen. Maar nu was het geen liefde op het eerste gezicht en het was ook verre weg van het mooiste wat er is.

Stil mam, zei ze. Wacht nog even, ik moet nog even dit doen, ik moet nog even dit aanraken. Ja mam, ik ben bijna klaar. Wacht nog heel even. Als je nu gewoon stil bent, dan is het sneller klaar hoor, zei ze geïrriteerd tegen haar moeder. Al was ‘even’ gewoon een woord om alles minder heftig te laten lijken. En duurde alles veel en veel langer als even, toch hoopte ze elke keer weer dat ‘even’ een soort van magisch woord zou zijn en dat alles echt maar even duurde. Het gebeurde niet. Hoe hard ze ook hoopte.

Ze had de mooist blauwe ogen, waarmee ze weer haar aankeek. Zelfs met tranen waren ze nog mooi. Zelfs bijna nog mooier, nu pas zag je wat voor emotie er in haar ogen zat.

Mam, mam, mam, toe nou, alsjeblieft. Haar ogen rood doorlopen van de tranen, belde ze haar moeder op. Mam, toe nou, neem op. Mam, ik ben zo bang. Je moet naar huis komen, mam, mam. Terwijl haar moeder aan het werk was kwam ze toch naar huis. Ze troostte haar, maar kon de angst niet wegnemen. Hoe graag ze dat misschien ook zou willen. Mam, ik wil niet meer bang zijn. Waarom ben ik zo bang? Zei ze. Stil maar, lief. Stil maar, lief. En ze suste haar dochter totdat ze weer wat rustiger werd.

Ze keek haar aan met die ongelooflijke ogen van haar, die mooie blauwe ogen. Ze glimlachte af en toe. Glimlachen, lachen kon ze nog niet. Maar glimlachen is al een begin.

Ontwerp door Willem Verweijen